ဒါေပမယ့္တစ္ရက္မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း တပည့္ႏွစ္ေယာက္သား စကားမေျပာၾကေတာ့ဘူးတဲ့။ ဆရာႀကီးလည္း သူစိတ္ထင္လို႔ေနမွာပါဆိုၿပီး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။
တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ မရ ေနာက္သုံးေလးရက္အထိ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္စကားမေျပာတာ ေတြ႕လာေတာ့ သူေမးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး သူ႔တပည့္ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚလိုက္တယ္။ ကဲ့ ဘာျဖစ္သလဲ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္က
"သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာင္ေပၚတတ္တုန္းက အၿကီးဆုံး နဲ႔ အေလးဆုံး သစ္တုံး ႀကီးကို တစ္လမ္းလုံး ၃နာရီၾကာ "မ"ခိုင္းၿပီး သူကေတာ့ ဗိုက္နာတယ္ဆိုၿပီး အိမ္ေရာက္တဲ့ အထိ ထင္းနည္းနည္းဘဲသယ္လာတယ္။"
ေနာက္တစ္ေယာက္က ဝင္ေျပာတယ္။
"တကယ္ေတာ့ အရမ္းမနာပါဘူး ဆရာႀကီး။ သူ အဲ့ည မတိုင္ခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို တမင္ မုန္႔သိုးေကၽြးၿပီး တစ္ညလုံး ဗိုက္နာေစလို႔ တမင္ေျပာခဲ့ရတာပါ။ အရမ္းႀကီးမနာရင္ေတာင္ နည္းနည္းေတာ့ နာေနခဲ့ပါေသးတယ္။"
ဆိုၿပီး ဆရာၿကီး ေရွ႔မွာ ျငင္းၾကသတဲ့။ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အၿပိဳင္ ေအာ္ဟစ္ ျငင္းခုန္ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ ဆရာၿကီးက ဟိတ္ လို႔ ေအာ္ၿပီး
စာရြက္အျဖဴ တစ္ရြက္နဲ႔ မင္ကေလာင္အမည္း ယူခဲ့သတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေရွ႔မွာ စာရြက္ အျဖဴကိုျပၿပီး
"ကဲ့ မင္းတို႔ စာရြက္ေပၚမွာ ဘာေတြ႕သလဲ။" ဆိုေတာ့..
"ဘာမွ မေတြ႕ပါဘူး" လို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေျဖတယ္။ ဆရာႀကီးက စာရြက္ေပၚမွာ မင္စက္ ေသးေသးေလး တစ္စက္ခ်လိုက္ၿပီး ျပန္ေမးတယ္။
"ကဲ့ အခုေကာ ဘာေတြ႕သလဲ။"
ဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက
"မင္မည္းတစ္စက္ ေတြ႕ပါတယ္။"
လို႔ ႏွစ္ေယာက္သားေျဖတဲ့အခါမွာ ဆရာႀကီးက
"ေအး... မင္းတို႔မ်က္စီထဲမွာ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ အျဖဴေရာင္ႀကီးကို မျမင္ဘဲ ဒီေလာက္ ေသးၿပီး တစ္စက္ဘဲရွိတဲ့ အမည္းစက္ေလးတစ္စက္ကိုဘဲ ျမင္တာက လူ႔သဘာဝပါ။ ကိုယ့္အေပၚတစ္သက္လုံး ေကာင္းလာတဲ့ သူတစ္ေယာက္အေပၚမွာလည္း မေျပာစေလာက္ အမွားေလး ေသးေသးေလးေၾကာင့္ သူကိုယ့္ အေပၚေကာင္းတာေတြ႕အားလုံး ေမ့လိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မင္းတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အျမင္မွန္ရဖို႔ လိုေနေသးတာေပါ့ကြာ။"
လို႔ ဆုံးမ ေပးၿပီးတဲ့ အခါမွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ျပန္ ေတာင္းပန္ၿပီး အရင္ကထက္ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနသြားၾကတယ္တဲ့။
အမွားမလုပ္ဖူးတဲ့သူ မရွိပါဘူး။ ကိုယ္မွားတာ ကိစၥမရွိ သူမ်ားမွားတာ လုံးဝ မျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတာေလးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းခဲ့တာေလးေတြ ျပန္ေတြးၿပီး ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးလိုက္တာဟာ ျမင့္ျမတ္လွပါတယ္။
0 comments:
Post a Comment